De man en de typemachine

Het ritmische klak-klak-klak van de typemachine is het enige geluid in de kamer. Een mechanisch protest tegen een wereld die steeds sneller, digitaler en complexer moet.

Elders zijn mannen gewend om te rennen. Ze hebben strakke agenda’s en nog strakkere kaken. Er wordt voortdurend gemanaged en gerationaliseerd. Problemen moeten worden begrepen en platgeslagen met logica. Dat is nu eenmaal vaak de manier waarop ons brein werkt. We zijn goed om anderen te vertellen hoe het op ons werk gaat. Dit is bovendien ook vaak het antwoord als ik mannen vraag hoe het met ze gaat. ‘Ja wel goed hoor. Druk op werk.’ Maar wat nou als je jezelf afvraagt hoe het met jou gaat vanbinnen?

Al dat harde werk doen we omdat het nu eenmaal hoort in onze maatschappij. En begrijp me niet verkeerd, veel werk is ontzettend mooi en belangrijk! En ik hoop dat mannen er veel plezier en bezieling uit halen. Maar tegelijkertijd kan het ook functioneren als een prachtig ontworpen harnas. Een schild die gebouwd is uit die diepe, fluisterende angst: “Als ik stop met presteren, ben ik dan nog wel goed genoeg?”

Zolang je analyseert, hoef je niet te voelen. Maar het lichaam liegt niet. Het stuurt je voortdurend signalen. Een sluimerende vermoeidheid, een onverklaarbare druk op de borst, een kort lontje. Dit is de zuiverste, meest authentieke data die je kunt krijgen. Alleen deze data past niet in een spreadsheet en dus mag het er niet zijn.

De afgelopen dagen heb ik veel gedwaald in mijn hoofd. Ook ik ben ontzettend goed om zaken complex te maken. Om alle mogelijkheden, de voors en tegens tegen elkaar af te wegen. Ook ik blijf vaak hangen in het verleden en denk aan momenten die ik graag anders had willen doen. Of maak me zorgen over de toekomst en ben voortdurend bezig met hoe ik me optimaal kan voorbereiden daarop. Ik was aan het overanalyseren en maakte mezelf helemaal gek.

Gisteren liet iemand me zien dat het ook allemaal veel eenvoudiger kan. En eenvoud betekent niet dat je minder ambitieus moet zijn. Eenvoud is de kunst en de moed hebben om de ruis uit te zetten. Te stoppen met het zoeken naar de volgende verklaring, en simpelweg te ervaren wat er nú is. Het leven is geen probleem dat opgelost moet worden, en wij zijn geen machines die constant een upgrade nodig hebben.

“Een zuivere ervaring is niet anders dan de ervaring van de werkelijkheid precies zoals die is, zonder de minste toevoeging van reflectie of conceptualisering.” - Kitaro Nishida

Op mijn typemachine klinkt een vrolijk ping. De machine moet handmatig worden teruggehaald om opnieuw te beginnen. Een gedwongen moment van vertraging.

Aan de man die dit leest en zichzelf herkent in de ratrace: wat als je de wagen vandaag eens handmatig terughaalt? Wat als je stopt met bewijzen?

Ik weet wie je bent als je presteert. Maar wat blijft er van je over als je daarmee een moment stopt?

Ben je klaar om de afdaling te maken van je hoofd naar je lijf? Download mijn Hero’s Journey Manifest of plan een vrijblijvende kennismaking en zet vandaag nog die eerste, simpele stap.