Luister eens naar mijn verhaal
Deze ochtend (maandag 17 augustus) voel ik een intens verdriet in mijn hart. Mijn lichaam ervaart stress en pijn. Ik besluit ernaar te luisteren en mijn schrift er bij te pakken. Hopelijk biedt dat me ook deze keer een medicijn. Niet om deze gevoelens te dempen en weg te stoppen. Maar om het allemaal te mogen voelen en daarmee mijn kleine Bram aan te kijken en vast te houden.
Gisteren, onderweg naar Didam, het dorp waar ik ben opgegroeid, kwam de gedachte om ontslag te nemen op mijn werk in me op. De afgelopen tijd is dit een vaker terugkerende gedachte. Ik kom niet verder in mijn zoektocht naar een nieuwe baan en tegelijkertijd kost mijn huidige baan me allemaal maar energie. De beslissing om ontslag te nemen, kent grote financiële gevolgen. Onlangs ben ik verhuisd naar mijn eerste koopwoning en zijn daardoor mijn vaste lasten toegenomen. Ik zal geen uitkering of vergoeding ontvangen. Tegelijkertijd weet ik dat ik genoeg geld heb om dit makkelijk een paar maanden vol te houden. Bovendien geeft me dit de vrijheid waar ik naar hunker om te kunnen ontdekken wat ik nu echt wil.
Ik ging op bezoek bij mijn opa en bonusoma Han. Van allebei houd ik zielsveel en dus kom ik er ook graag. Ik liet mijn gedachten om ontslag te nemen bij ze vallen en, zoals ik al wel had voorspeld, kaatste zij deze met flinke kritiek naar me terug. “Nee dat moet je niet doen!” “Je moet geen oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt” “Als je ontslag neemt heb je geen recht op een uitkering”. Ik had deze reactie in de trein al zien aankomen. Dat maakte dat ik dit in eerste instantie niet aan ze wilde vertellen. Ik heb namelijk niet nodig dat mensen me direct resoluut afraden om deze beslissing te nemen.
Mijn opa en Han houden ontzettend veel van me en ik weet dat ze me dit vertellen uit liefde en bescherming. Ze wensen me niks minder dan een mooi en gelukkig bestaan. En toch deed het me zoveel pijn om dit te moeten horen. Ik vroeg mijn opa of hij er vertrouwen in had dat ik een nieuwe baan zou vinden voordat mijn geld op zou raken. Op resolute wijze zei hij ‘nee’ tegen me. Ik voelde me heel klein en behoorlijk gekwetst. Zijn woorden zorgden voor een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen.
In plaats van deze kritiek en het duidelijk maken van wat zij denken dat het beste is voor mij, hadden ze me ook mogen vragen waarom ik deze beslissing overweeg. Waar ik tegenaan loop. Wat ik op dit moment wens in mijn leven en wat mij gelukkig maakt. In dit soort gesprekken laten veel mensen zich leiden door hun eigen mening. En als dat de boventoon voert, dan kan je niet spreken over een vruchtbaar dialoog. Ik verlangde er zo erg naar dat mijn opa en bonusoma probeerde te begrijpen waar ik vandaan kwam en wat ik nodig heb. Om naar MIJN verhaal te luisteren.
Dit is een patroon wat ik goed herken in mijn leven. Me voortdurend bezighouden met wat andere mensen van me vinden. Familie, vrienden, collega’s. En me niet altijd volledig te laten zien en horen, uit angst om daarmee mijn lidmaatschap te verliezen. Om er niet meer bij te horen. Hieronder ligt een sterk verlangen van mij. Dat mensen die me al heel lang kennen, vooral mijn familie, me zien, horen en begrijpen zoals ik écht ben. Zonder oordeel, maar met heel veel liefde, warmte en oprechte aandacht.
Ten slotte, voel ik me ook trots. Trots op het feit dat ik het ze heb verteld. Dat ik daar de moed voor heb gevonden. Want heel eerlijk, ik vind dit ontzettend spannend om te doen. Om tegen de stroom in te gaan en te gaan staan voor wat ik wil en wie ik ben. Kleine Bram lukt het hierdoor om wat steviger op zijn benen te staan. En dat voelt onwijs fijn.
Herken je dit verlangen? Heb jij ook moeite om volledig eerlijk te zijn tegen je familie, vrienden, collega’s of misschien wel je partner, uit angst op oordeel of afwijzing? En zou ook jij willen groeien in je zelfvertrouwen en tonen van moed? Laten we eens kennismaken! Ik ben onwijs nieuwsgierig naar jouw eigen verhaal.
Heel veel liefs mannen!