De afstandsbediening
Maandag 14 september - Voor het eerst in een tijd sliep ik weer in mijn eigen bed. Daarvoor sliep ik avond na avond op de bank, onder een dekentje, met de televisie aan tot ik in slaap viel. Langzamerhand begint het te wennen. Het gebeurt alleen wanneer ik helemaal alleen ben. Niemand mag het weten. En de schaamte erover is de laatste weken alleen maar gegroeid.
Vandaag merk ik dat mijn energie laag is. Geen verrassing: gisteren ging ik laat slapen en zat tot laat nog voor de tv te gamen. Ik grijp de afgelopen tijd snel naar de afstandsbediening of open YouTube om oneindig lang video’s te kijken. Het voelt als een groeiende verslaving en misschien is dat precies waarom het zo lastig is om erover te praten. Om me kwetsbaar op te stellen. Ik vertel mezelf liever dat ik het zelf wel oplos. Je weet toch wat je moet doen? Zo moeilijk kan het niet zijn. Toch?
Toch speelt er iets onderhuids, dat niet met discipline op te lossen is. Ik weet nog goed dat mijn moeder vroeger ook de tv aan had staan, terwijl ze in bed lag of aan de keukentafel. Ook zij ging kwetsbare emoties uit de weg die ze liever niet aankeek of voelde. Als ik ‘s avonds de tv aanzet, ben ik dichter bij haar. En verder bij mezelf vandaan.
Dat is hoe loyaliteit werkt: een patroon overnemen zonder het te kiezen, om ergens bij te blijven horen. Zelfs als deze personen er niet meer zijn. Ook ik heb mezelf te confronteren met de zware emoties die me al die tijd beetpakken: schaamte, verdriet, falen, onzekerheid, afwijzing. Ik mag ze voelen, insluiten, delen met anderen. Dat is precies namelijk wat kleine Bram nodig heeft.
Vandaar dat ik weer poog terug te keren naar de basis: een vast ritueel, vooral ‘s ochtends en ‘s avonds, als voedzaam fundament om op te bouwen. Vroeg op, een meditatie, een cappuccino en een boek. Wat beweging, soms wat schrijven. En ‘s avonds geleidelijk aan afbouwen, tot rust komen, op tijd slapen. Niet omdat een routine op zichzelf de oplossing is, maar omdat het me een structuur geeft waarin ik dichterbij mezelf kan komen, in plaats van bij een gewoonte die me juist weghoudt.
Dit alles gaat met horten en stoten. Het is absoluut niet makkelijk om dit te integreren. Zeker het begin is moeilijk, ik voel dan heel veel weerstand om van die gewoonte af te komen. Het lukt me dan ook niet altijd. Maar dat hoort er misschien bij. Ook dat is mijn pad.
Herken jij dat patronen soms niet van jou zijn, maar van thuis zijn meegekomen? En dat je ze onbewust vasthoudt uit loyaliteit, ook als ze je allang niet meer dienen? Ga jij die confrontatie met je eigen emoties ook liever uit de weg, en sluit je ze liever buiten dan dat je ze voelt? En draag je dit liever alleen, in plaats van het te delen met andere mannen om je heen?
Je bent absoluut niet de enige.